Mijn eerste basgitaar was een Harley Benton en die werd geleverd door het Duitse muziekhuis Thomann… als bouwpakket. Na een paar dagen knutselen, bouwen, de elektronica regelen en het in een mooi kleurtje spuiten van de body was de basgitaar eindelijk klaar; snaren erop en spelen maar. Wat heb ik een hoop plezier van die bas gehad! Ik heb hem nog steeds en af en toe pak ik hem er nog wel eens bij; even voelen hoe het ook alweer was.

De reden dat deze basgitaar wat vaker aan de muur hangt in plaats van om mijn nek, is dat er na een tijdje een andere basgitaar kwam: een Ibanez met heel smalle hals.
Mijn handen zijn niet zo groot, dus dat speelt gelijk een stuk gemakkelijker. Toen ik een Ibanez uitprobeerde bij muziekhuis Da Capo in Nietap (Gr), wilde ik ze eigenlijk allemaal wel; ik werd er heel hebberig van.

Het werd de SR300EB: een slanke, zwarte en gevoelige schoonheid, met twee fijne elementen, wat extra elektronica en daardoor veel instelmogelijkheden, van subtiel onderstrepen tot zwaar bulderen. De controle is perfect en met de juiste afstelling een genot om te bedienen.

En net als met een vulpen, gaat een instrument naar je handen staan. Ik denk dat je niet één merk of type instrument kan noemen dat altijd goed is voor iedereen. Zo zweert de een bij een Fender (Carol Kaye) , en een ander bij een Hofner (Paul McCartney) of Rickenbacker (Roger Glover). Ik vind ze allemaal mooi, maar mijn Ibanez (Sharlee D’Angelo) past het beste bij mij. Helemaal gek met dat ding.

Vooral het soepel kunnen bespelen van de basgitaar is voor mij heel belangrijk, omdat in countrymuziek de zogeheten ‘walking bass’ veel voorkomt: een lopende baslijn (als een soort cadans of trein) die samen met de drums de fundering legt voor mooie, strakke countrymuziek.

Kortom: als je me met een glimlach ziet tijdens een optreden, dan is dat waarschijnlijk niet omdat een van de bandleden een mop heeft verteld (hoewel dat natuurlijk ook kan) maar omdat ik sta te genieten van de muziek, van het publiek, en van mijn bas.

Ik zie je graag tijdens een volgend optreden!

De lachende bassist

Eén gedachte over “De lachende bassist

  • januari 18, 2020 om 3:46 pm
    Permalink

    Wel wat laat, maar pas bij de groep. Maar wat een leuk verhaal. Een gitaar moet zeker goed in de hand liggen. Ik zal bij mijn bezoek, naar je glimlach uitkijken

    Beantwoorden

Laat een reactie achter op Erna Koops Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *